De telefoon in ons huis blijft een probleem. Er zijn hier namelijk vijf
toestellen met elkaar gekoppeld, maar de koppeling levert sinds jaar en dag
problemen op. Deze keer lag alles wel heel erg stil. Maandag dus maar in de
locale kroeg gebeld, te beginnen met Orange. Die verwees resoluut door naar
France Télécom. France Télécom wist het daarentegen absoluut zeker: dit was een
probleem voor alleen Orange. Inmiddels vanwege de steeds zeer ruime wachttijden
meer dan een uur gebeld en niet veel verder gekomen dan het bekende kastje en de
muur. De buitentemperatuur maar meer nog de binnentemperatuur liep snel op.
Enkele kroeggenoten, uiterst relaxed aan een vloeibaar ontbijt, ontbrak het
zichtbaar aan invoelend vermogen. Je zag ze denken: Il est fou, cet Hollandais.
Dinsdagochtend kwam ‘onze man’ van Orange. Na enige metingen en kleine
reparaties moest hij er als gebruikelijk vandoor maar hij zou woensdag bellen
wanneer hij tijd vrij zou kunnen maken voor een tweede bezoek. Frankrijk dreigt
een beschaafde natie te worden, want én hij belde én hij kwam die dag. Dit is
warempel nog nooit vertoond. Het probleem van de koppeling is die woensdag
inderdaad opgelost door één toestel uit de koppeling te halen. Van louter
vreugde dat afspraken niet alleen kunnen worden gemaakt, maar ook nog worden
nagekomen en daardoor enigszins eufoor heb ik de timmerman maar eens gebeld. Hij
moet nog enkele klusjes afmaken en hij beloofde prompt om de volgende avond te
komen. Mijn enthousiasme voor de Fransen kende die avond geen grenzen: hoewel
geboren en getogen Groninger voelde ik mij een avond lang Fransoos met de
Fransozen.
Dit bleek een drieste stap te ver en daarom het verzoeken van de goden. De hele
donderdag dus geen timmerman gezien. Als compensatie maar eens de elektricien
gebeld. Hij had een mechanische ventilatie ingebouwd maar ik kan geen
startschakelaar vinden. Dat starten was volgens hem geen enkel probleem, want
hij wist zeker dat die schakelaar ‘ergens’ onder de trap was gemonteerd. Ook een
kwartier bellen bood geen soelaas. De stand van zaken is dat hij zeker weet dat
er een schakelaar is en ik even zeker weet dat die er niet is. Maar we zijn
eruit: zaterdagochtend komt hij mij de (niet bestaande) schakelaar aanwijzen.
Essentieel voor ons huis is het uitzicht op de rivier. Probleem is dat tussen
het huis en de rivier een perceel ligt dat eigendom is van iemand anders. Op dat
perceel wassen zéér verontrustend snel groeiende bomen die in toenemende mate
het zicht op de rivier beperken. Het fraaie uitzicht op de rivier verwordt tot
een uitzicht op een groene muur. In mijn beleving zijn de bomen zo hoog als La
Tour Eiffel, want ik zie bij elk bezoek een stukje rivier minder. Om zicht op de
rivier te houden wil ik al zeven jaar dat perceel kopen. Het komt er maar niet
van, want de gevraagde prijs is een belemmering. Daarbij komt dat alle Ardéchois
bekend zijn met de regel dat een buitenlander met een tweede huis wel geld moet
hebben maar dat de Ardéchois alle tijd hebben. Daarom duren de onderhandelingen
hier altijd lang. Zie het maar als methode van onderhandelingstechnisch
uitroken. De eigenaar zit regelmatig op mijn terras en drinkt met zichtbaar
genoegen de bovenmodale wijnen die ik hem serveer. Ik kan onze onderhandelingen
namelijk niet verstieren door slechte wijnen te presenteren. Als er enkele lege
flessen om ons heen staan, lijkt het door mij hevig begeerde moment van
overeenstemming binnen bereik. De eigenaar wordt tegen die tijd echter
sentimenteel en vertelt dat hij erg veel van bomen houdt. Hij vreest dat we na
overdracht enkele van zijn teer beminde essen omleggen. Alsof de Ardèche niet
helemaal vol staat met essen! Eerst enkele mooie flessen legen, dan een meer dan
schandelijke prijs vragen en tenslotte bezwaar maken tegen het omhalen van
enkele gewone essen die mijn uitzicht in de weg staan! Dit is teveel; bij zoveel
dramatiek blijft een mens afhaken.
Het perspectief kantelde vorig jaar enigszins. De eigenaar ligt namelijk in een
moeilijke echtscheiding en dat kost geld. Na het gebruikelijke rondje met de
flessen wijn en nadat hij zijn ex enkele keren had geSMSt kwamen we er toch uit.
Het volgende obstakel is de notaris want ook de afhandeling van een zaak van een
collega duurt hier nogal lang. Meer dan een jaar later blijken we sinds midden
vorige week toch eigenaar van het perceel te zijn. Opeens lijken die essen
beduidend minder hoog. Gisteravond heb ik als nieuwe eigenaar de pas verworven
1270 m2 bos maar eens geïnspecteerd. Er staat tussen de essen zowaar een mooie
vijgenboom met veel vrucht. Bij die aanblik voelde ik me rijk.