Vandaag is het 14 juli; de dag waarop de inname van de Bastille in heel Frankrijk wordt herdacht. Een nationale feestdag voor alle Fransen en voor ten minste één buitenlander: Tineke. Want zij zou vandaag de dagindeling maken. Het werd dus het bezoek aan een regionale markt. In de krant wordt dat aangegeven met vide grenier of ‘lege zolder’: het betere tweelingbroertje dus van de vlooienmarkt. En het was treffen want die dag waren er nog wel twee. Dat geen van beiden niet echt dichtbij was mocht de pret niet drukken: we moesten er heen.
Na enige tijd rijden arriveerden we bij op de plaats van de eerste markt. Het was inderdaad markt, het was nog niet bloedwarm, er woei een lekkere wind en er was aanbod te over. Kortom: alle ingrediënten voor geslaagde T Day. Probleem alleen was dat de Fransen zulke prijzen vroegen dat al spoedig de indruk ontstond dat ze in toch wel erg hoge mate verknocht waren aan de artikelen die ze te koop aanboden. De inkoopdriften van Tineke moesten zich daarom wel beperken tot zegge en schrijve één theepotje. We namen rond het middaguur op een terras elk een regionale salade met een fles water.
De Franse horeca kent inmiddels ook de regel dat wat vroeger een gulden
kostte, thans een euro mag kosten. En de uitbater was zo’n bekende Franse hork.
Toen ik vroeg waar het toilet was, kon hij natuurlijk niet antwoorden. Stom van
mij dat ik de vraag stelde terwijl hij een nota aan het opmaken was. En als je
met de eerste bezig bent, gaan nog veel nota’s in één moeite door. Nadat de hele
berg nota’s was verwerkt had ik het idee dat hij nu zou kunnen overwegen mijn
vraag te beantwoorden. Stom van mij, want als je nota’s opmaakt dan hoor je
vanzelfsprekend mijn bescheiden vraag niet. Hij keek dus enige tijd strak langs
mij heen het terras over. Nu wisten hij en ik beiden dat mijn positie letterlijk
onder toenemende druk stond van mijn blaas. We wisten daarom beiden was dat ik
in afnemende mate in de positie was om even onverschillig en strak langs hem
heen te staren. Tijd voor de witte vlag. Toen het moment was gekomen dat mijn
vraag op een gunstig onthaal kon rekenen, was hij zo vriendelijk om wèl te
luisteren en wees hij mij met één korte zin de weg naar het toilet.
Niet getreurd want er wachtte ons verderop nog een tweede markt. Er was ook daar
markt, het was al tamelijk bloedwarm, er woei een zeer matige wind en er was
aanbod te over. Kortom: wederom alle ingrediënten voor tamelijk geslaagde T Day.
Probleem was dat de Fransen op deze markt zich lieten kennen als gehaaide
handelaren: ze vroegen voor hun rommel nog meer dan op de eerste markt. Als we
er in zouden slagen om onze oude rommel hier te verkopen tegen de gevraagde
prijzen, maken we een redelijke kans om miljonair te worden, want met werken
verdien je het tegenwoordig niet meer. De prijsstelling moest volgens Tineke
niet worden overdreven, dus we hebben op de tweede markt niets gekocht. Wel
kwamen we nog twee jonge hondjes tegen. Voor Tineke natuurlijk niet te weerstaan
en elk van hen was toch echt wel een waardige opvolger van onze Aldo. De
vraagprijs bleek mijn redding: € 800 per stuk. Kortom: voor het eerst hebben we
twee markten bezocht waarbij tot ons beider verbazing Tineke met slechts één
artikel thuiskwam.