Gisteren zijn Tineke en ik vroeg opgestaan. We zouden ’s ochtends de stad Orange bezoeken en ’s middags wijn kopen. De eigenlijke reden was dat de tuinman het gras zou maaien, zodat het geraas van de maaimachine de hele dag de landelijke sfeer aantast. En dan kun je maar beter wegwezen. De nog meer eigenlijke reden was dat [T] en [E] met hun zoon [D] maandag arriveren en dat we (lees ik) voordien het gras gemaaid wilden hebben. Omdat de tuinman alleen op donderdag tijd kon vrijmaken, moesten we op donderdag dus wel onze wijnslag slaan.
Nu het is kopen van dozen wijn altijd een ceremonie. Eén of twee dagen voordien bivakkeer ik op het terras met een goed glas, met mijn wijngidsen en met een kaart van de omgeving. Bij elke door de gidsen aangeprezen wijn zet ik een teken op de kaart en na verloop van tijd wordt zichtbaar waar we beslist moeten zijn. Gewapend met de nodige kennis komen we beschaafd aanrijden, proeven voor alle zekerheid nog wat en doen hier en daar met treffende zekerheid wat bestellingen. Kan eigenlijk niet misgaan. Zo niet deze keer. Tineke herinnerde zich haarscherp waar we enige tijd geleden bij de onderhandelingen over een tamelijk grote bestelling wijn een GRATIS leeg wijnvat bedongen. Dat was het betere werk voor Tineke’s tuinplanten. En een tweede vat bij de bestelling van dit jaar. Klaar! Onzin dat gedoe met die wijngidsen. De keuze was gemaakt en stond vast. We gingen voor het gratis vat en zouden de wijn op de koop toenemen.
Om 7.30 uur stonden we ietwat onwennig naast bed. Weinig tijd voor het ontbijt en de tuinman arriveerde inmiddels. Wij op pad. Nu had ik gelezen dat je voor betrekkelijk weinig geld een apparaatje kunt huren waarmee je bij de péage door het poortje met een T kunt rijden. Door een signaal van de apparatuur gaat de slagboom open. De nota ontvang je later. Télépéage dus. Dat moesten we volgens mij hebben! Met een meewarige blik op alle Hollanders die droevig genoeg in de rij proberen elkaar een plaatsje af te pikken, zouden we beschaafd doorzoeven zonder te hoeven wachten. Zo gezegd zo aangeschaft. Inderdaad kunnen we nu alle files voor de péage omzeilen. De nota komt later en wordt automatisch van onze Franse bankrekening afgeschreven. Tineke staat meer onverschillig tegenover dit soort machokoopjes dan ik.
De stad Orange kent nog echte Romeinse monumenten; zie villeorange.fr. En er was ook een gewone markt maar dan wel met ongeveer 350 kraampjes. Goede combinatie van interesses. Tineke maakte een sprintje langs alle kramen. Lippenstiften geprobeerd en weet ik wat allemaal wel niet. Twee uur later hadden we toch echt alle kraampjes wel gezien. Op naar de Romeinen. Laat die nou toevallig grenzen aan de markt. Probleem was dat Tineke bij haar rondje van twee uur haar knie enigszins had geforceerd zodat we ons hebben moeten voornemen een andere keer voor de Romeinen terug te komen.
Na de lunch wachtte de wijnboer. Ik had onze komst ruim vooraf per e-mail aangekondigd en niets gehoord. Nu hoeft dat niet alles te zeggen. Een beetje Fransman beantwoordt immers bij uitzondering e-mails. De man bleek in de stoel bij de tandarts te zitten en de verkoopster wist niets van ons unieke vatenarrangement. Geeft niks hoor, op vriendelijk aandringen van Tineke heeft ze hem uit de stoel van de tandarts gebeld waarna hij er prompt mee akkoord ging dat we een leeg vat gratis zouden meenemen. We moesten nog wel wat dozen wijn bestellen. Ik heb een uitspatting gepleegd. Zes en dertig flessen wijn tegen een normale prijs en maar liefst zes flessen duurdere wijn. Tineke zit met de dure flessen in de maag. Zulke dure wijn kunnen we niet zelf drinken; dit moeten we volgens haar dus wel weggeven. Na onderhandelingen is er nog een kans dat we de flessen met de kinderen tijdens bijvoorbeeld kerst zelf kunnen drinken. Meteen het apparaatje bij de T poortjes op de péage uitgeprobeerd en ja hoor, het werkt prima.
Vandaag eigenlijk niks gedaan. Beetje naar de markt geweest en zo. Buren zoveel temeer. De familie [B] gaat de huizen verkopen, maar dan moet eerst uiteraard de rommel het huis uit. Daarvoor was een ‘mannetje’ met een vrachtauto gehuurd. Dat heeft hij geweten. Bij de tweede vrachtauto laadde hij een oude oliekachel op. Stom genoeg vergeten na te gaan of er nog olie in zat. De weg is nu met een grote plas stookolie bedekt. En stinken dat het spul doet. We ruiken de stank zelfs in ons huis. De landelijke geur van gemaaid gras valt helemaal weg. Jammer.