Toen we het huis kochten, was het bekend dat de woning wel op eigen terrein stond, maar dat er hier en daar nog een perceeltje geen eigendom was. Die moesten en zouden volgens mij worden bijgekocht. Je bent notaris of je bent het niet. Eén van mijn cliënten vindt het een prachtig verhaal: koopt een notaris een huis, is er iets met de grenzen aan de hand.
Inmiddels hebben we een tweetal extra perceeltjes in eigendom verkregen. We zijn nu al jaren bezig om de weg achter ons huis (deel tweede pad en deel eerste terras) van onze gemeente te kopen. De toenmalige burgemeester was er wel voor te vinden. Hij was zelfs al eens langs geweest, zover waren we al. Maar als gevolg van de benoeming van een nieuwe burgemeester moest de zaak van voor af aan worden opgestart. De nieuwe burgemeester wilde eerst nog eens langs komen om te zien waar het over ging. Dit had veel voeten in de aarde doch hij bleek te overtuigen dat we het pad konden kopen. Maar omdat het pad de bestemming van publieke weg had moest het daarom vóór de levering nog aan die bestemming worden onttrokken. Het perceel maakte deel uit van een groter perceel. Voorwaarde van de gemeente was dat we dit perceel eerst lieten uitmeten door een officiële landmeter voordat de mogelijkheid van onttrekking kon worden onderzocht. Eerst alvast kosten maken en dan maar zien of de onttrekking lukt.
Inmiddels waren we jaren(!) verder. Tijdens onze vakantie in april is inderdaad de landmeter met een assistent geweest; de taak van de laatste was uitsluitend om met het andere eind van het meetlint te lopen. De gemeente was ook uitgenodigd en kwam met eveneens twee man sterk maar wel een half uur te laat. Nu is dat tamelijk gewoon hier, maar de landmeter en assistent hadden dat niet door. Zij bleken bij aankomst van de gemeente ruim vertrokken. Gemeente droop daarom maar af. De landmeter zegde toe dat hij op kortste termijn de nieuwe tekening naar Bunnik zou sturen.
Begin oktober ontvingen we inderdaad de tekening. Gewoonste zaak van de wereld dat het zetten en verwerken van één streepje op de bestaande kadasterkaart bijna een half jaar kost. Ik heb de tekening doorgezonden naar de gemeente en gezegd dat ik deze vakantie langs zou komen om over de voortgang van de onttrekking te spreken. Vorige week woensdag maar eens langs geweest. De stand van zaken was als volgt. Het voornemen tot de onttrekking wordt in het gemeenteblad gepubliceerd, daarna ligt het plan tot onttrekking veertien dagen ter inzage bij de Mairie en aan het eind van die veertien dagen komt een officiële man (een commissair-enquêteur) naar de Mairie om te horen wat de reacties zijn op de voorgenomen onttrekking. Hierna volgt een rapport van de commissair-enquêteur aan de gemeente waarna de gemeenteraad een besluit tot onttrekking moet nemen. Nu is een onttrekking in ons dorp nooit aan de orde, dus die officiële man moest eerst nog door de gemeente worden gevonden. Er is er één in Lyon (dus op 130 km afstand) maar dat zou nogal hoge reiskosten en veel betaalde uren opleveren; alles uiteraard voor rekening van ons. Er is er nu eentje gevonden een drietal gemeenten verderop. Minder reiskosten en betaalde uren dus.
Het is ook nooit goed. Het probleem is namelijk dat een dame op onze Mairie het project thans voortvarend aanpakt. Iets te voortvarend dus. Het had allemaal jaren geduurd en nu moest er maar eens iets gebeuren, zo vat ik haar mening samen. Onze buren zullen geen bezwaar maken tegen de onttrekking, maar waarom slapende honden wakker maken? Een publicatie om de onttrekking aan te kondigen nadat alle buren weer naar hun 'maison primaire' vertrokken zijn, dus ergens in december, is wat mij betreft spoedig genoeg. Heb daarom plotseling geen enkele haast. Maar ja, dat kun je op de Mairie moeilijk uitleggen. Wel meegedeeld dat we bij terugkomst (ergens in het voorjaar) graag een besluit willen zien. De mevrouw op de Mairie bleef tijdens ons gesprek zorgwekkend actief.
En daarna ook. Want vandaag hangt met dik bijna lichtgevend oranjekleurig plakband een aankondiging van het voornemen tot onttrekking van de weg aan de telefoonpaal naast ons huis. En ook vandaag ontving ik een e-mail bericht, gericht aan alle inwoners van de gemeente met e-mail, over de voorgenomen onttrekking. Onze buurvrouw [J] is net langs geweest om te vragen wat er precies op de telefoonpaal in heel officieel Frans staat aangeplakt. De zeer officiële tekst blijkt inderdaad niet te vertalen. Nu zijn deze week toevallig alle buren gearriveerd, dus ieder is of wordt uiterlijk vanavond nog geïnteresseerde buren geïnformeerd.
Na 19 november volgt het rapport van de commissair-enquêteur. Het besluit van de gemeente mag aan het eind van dit jaar, begin volgend jaar worden verwacht. Daarna moet de notaris actie nemen voor een akte van levering. Kost hier meestal ook enkele jaren. Ben voor mijn gevoel nu in tijd ergens halverwege.
De koopsom van de grond bedraagt € 1 per m2; in totaal dus € 177 te vermeerderen met kosten landmeter, commissair-enquêteur, gemeente (aankondiging), notaris en kadaster; waarbij de gemeenteraad straks twee keer een besluit heeft genomen (verkoop en onttrekking). Toch weinig geld voor zoveel jaren zoveel afleiding.
Los van bovenstaande willen we nog twee percelen verwerven. Het ene is onderwerp van een discussie bij echtscheiding, dus dat duurt nog wel even en voor het andere perceel van 7,5 m2 wordt € 100 gevraagd. Dit perceel is van een voor-vorige eigenaar van ons huis, die bij zijn verkoop (naar verluidt met opzet) enkele kleine perceeltjes heeft achtergehouden. Heb voor dat laatste perceel als openingsbod een fles champagne geboden.
Oktober ’07.